Erkenning klinkt als een emancipatorisch ideaal. Emile Badarin toont, met de genocide in Gaza als aanleiding, dat het net zo goed onteigening, overheersing en de uitroeiing van inheemse volkeren kan legitimeren.

​

Erkenning is volgens Badarin een vorm van kennisvorming, geworteld in de Europese koloniale moderniteit: soevereiniteit en raciale hiërarchie bepalen wie als volwaardig mens en politiek subject geldt. Zo ontmenselijkt de zionistische erkenningspolitiek Palestijnen, ontneemt hen hun geschiedenis en legitimeert aanslagen op hun heden en toekomst.

​

Als alternatief brengt Badarin het Palestijnse concept sumud (volharding) naar voor: een kader om een rechtvaardige, inclusieve en gedekoloniseerde toekomst voor iedereen te bedenken.